استادیم دیگه جای خالی نداشت همه یک صدا فریاد می زند و تشویق می کردند...

گل اول رو زدند و همه تماشاچیا دیوانه وار خوشحال شده بودند....

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

وقتی گل اول رو می خورن، استادیوم یکپارچه ساکت میشه..همه در سکوت مطلق بودند

تو ذهن قطبی هیاهویی شده داره فکر می کنه ما باید قهرمان بشیم و این از بچه های

 من  بر میاد..ما فقط به یه برد احتیاج داریم..

تو رخکن تمام ذهنیاتشو به بچه ها منتقل میکنه و فقط از اونا برد می خواد...

نیمه دوم برای پرسپولیس فراموش نشدنی بود...حمله های پی در پی و بی امان

پرسپولیس به تیم صبا اجازه سر خاروندن نمی داد تا اینکه محسن خلیلی دوباره

موفق میشه دروازه رو باز کنه این بار استادیوم منفجر میشه همه خوشحال

و راضی پرسپولیس رو تشویق می کننن  با تشویق بی امان تماشاچیا و روحیه

 مضاعفی که حالا تو وجود بچه ها شکل گرفته گل سوم و چهارم هم زده میشه...

حالا دیگه قطبی سر از پا نمیشناسه....استادیم غرق در شادی میشه ....دیگه بازی

از دست صبا خارج شده...دیگه امیدی براشون نمونده...

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

یکی از بقل دستیش می پرسه این پرسپولیس زلزله که می گن همینه ؟؟؟؟

داور سوت پایان رو میزنه ..همه پرسپولیسی ها خدا شکر می کننن و از اینکه تونستن جواب این صد هزار نفر تماشاچی رو بدن خوشحال هستن.... 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

آره این پرسپولیس زلزله که میگن همینه!!!!!